دلنوشته های عسل جون                                    

   آدمک  همیشه تنهابخند

روزوشب  کارتوسرپاست  بخند

 آدمک  دوستت کلاغ هاست بخند

زندگی همش  یه رویاست  بخند

آدمک  احساس بیکسی نکن

 عمرمامثل یخ  همش روآبهاست بخند

آدمک زندگی ارزش نداره

هرچه هست دروغ ورویاست بخند

آدمک خنده ما مصنوعیه

آن خدایی که  جهان راآفرید

 خودش هم مثل تو تنهاست بخند

آدمک مرگ همینجاست بخند

 آن دوچشمی که توراعاشق کرد
 
بازی ودوزوکلک هاست بخند

روزگاربی خیال هرروزنقشه میکشد

هدفش  گریه  تودلهاست بخند

 فکرآن باش   که غربت نیستی

  موندنت کنار  دوستهاست بخند
 
 شب  امروزگر به  فردا نرسید 

.بودنت خودش  یه جور معماست بخند

 آدمک  غمم یه دنیاست بخند

چشم من بروی فرداست بخند

قصه مرادولیلاست بخند

 عاشقی  توی کتاب هاست  بخند

دوست داشتن کلام زیباست بخند

پایه اش روی کلک هاست  بخند

آدمک بخندبخندبه ساده  گی هام بخند

  گله ام زدست غم هاست  بخند

اشک چشمام ونبین روصورتم

سیلی  حرف  آدم هاست بخند

آدمک  عشق که مادرنداره

چون همش  یتیم و تنهاست بخند

گفتنش خدائی زیباست  بخند

آدمک  بخندبگن دیونه ای

رفتنم حالا  مهیاست بخند

رفتنم حالا  مهیاست بخند

 رفتنم حالا مهیاست بخند 

جایت پیش ما خیلی خالی هست گلم

عسل جونم نمیدانم تومیدانی؟؟

عسل جونم نمیدانم تومیدانی؟؟

که بی توزندگی پوچه ؟؟

غم دوری تو عشقم مراکوروزمین گیرکرد

وهر چی غصه ست جونم شده یارورفیق من

تو که رفتی و بعد ازتو غم وغصه شده همدم

تو که رفتی همه چی هم پایان یافت

تو که رفتی شادی هم رفته

اشک چشمانم آه از غمت چه خشکیده

تو که رفتی همه چی هم تموم گشته

دگرلبخند برلبها حروم گشته

تو که رفتی واسه من دنیاهم غریبه شد

تو که رفتی زندگی هم به زندان سکوت رفته

دیگه طاقت نماند برمن

دراین غربت جونم نصف جون گشته

خیال تو مراباخودبه رویا برد

به آن جائی که جای پای تو بوده

 عسل جونم بمیرم من که من ماندم توزودرفتی

عزیزه من نمیدانی که جایت واقعاخالسیت.

عسل جونم نمیدانم تومیدانی؟؟

عزیز من نمیدانی که جایت پیش ما خالیست

که بی توزندگی پوچه ؟؟

دلنوشته های عسل جون

دیگر کسی درون منِ من نمانده است

هیچ نشان از روح در این تن نمانده است

بر قبر این جنازه ی در حسرت مهر

حتی مجال عشق درجسم نمانده است

تاریخ مصرف دلبستگی هم گذشته است

از زنده ماندن برای عشق یک سر سوزن نمانده است

از خاطرات گذشته که یادش به خیرشده

از قصه های کوکب مادربزرگ چیزی نمانده است

من پیر بیست وپنچ، بیست وپنچ سال گذشت

زخمی که از غم ودردو، حسرت وجودم راگرفته است

درسطرسطرنوشته هام شعرغم مانده است

نایی برای شعر سرودن هم نمانده است

گویندکه نقاش روزگار خوب نقشه میکشد

در بودن هرحس آشکار قدرت نماندهاست

دنبال خوبی هستیم ازدیگران ولی

ازخودرهاشدیم بادوره گرد شهر

دنبال وفامیگردیم وغافل زخود آه ه ه

دیگردرون دل عشق وصفائی نمانده است

هرچه که بود به آ سان به انتها رسید

باخواستن من وتو آن نمانده است

من ناامیدازدست روزگار

هرگززمانه بحرکسی سازگار نمانده است

هیچ نشان از روح در این تن نمانده است

دیگر کسی درون منِ من نمانده است

دلنوشته های عسل جون