کریسمس مبارک یا به قول آلمانی ها     

     Frohe Weihnachten  

گریه کردم تااشک  آرامم کند 

ناله کرد م درخفا شاید که دل ساکت شود

ذره ای ازدرداین دل کم نشد

عاقبت  باگریه  خوابیدم کسی یادم نکرد

من همون هستم که خنجر خورده ام

ضربه های روزگارهم مرایاری نکرد

 زندگی درکش همین امروزنیست

خنده دیروز گذشت امروز هیچ کاری نکرد

خاطره محوشدازدوربرم

غرق شدم درتیرگی این زمان با ما چه کرد

زهرتلخ هرروز شکل دیگریست

معنی دوست ورفاقت را کسی باورنکرد

 معنی دوست ورفاقت را کسی باورنکرد

  خداوندازتوبیزاربیزارم

شب وروز همچو یک بیمار بیمارم

مراتنهارهاکردی.یتیم وبی پناه کردی

جفاکردی.ستم رابرمن  مسکین  رواکردی

مرا ازاین همه آدم جداکردی

خوشی راازدلم بردی گرفتاربلاکردی

زتوبیزاربیزارم

 به غربت  مبتلا کردی

همه گویند که دل رحمی

کرم داری  توانائی

بگیر این جان بی ارز ش

 دگرقدرت نماندبرمن زتنهائی

شدم دیوانه چون مجنون

چقدرباتوسخن گویم

بشینم باتوتاصبح سحرهی درددل گویم

زدوری ازپدرگویم

ویاازمادرم گویم

خودت راجای من بگذار

ببین تنهای تنهایم

  دلم زخمیست   گریانم

بکش این  دردهجران را زدل بیرون

 خدایا  خوب میدانم  که باصبری

ولی قدرت  زمن رفته

فتادم ای خداازپا

همش هی کفرمیگویم

ببخش من راندارم هیچکس جزتو

همه رفتدهمه مردند .نمیدانم من چه میگویم

  نمیدانم من  چه میگویم

زیرآسمان غربت دلتنگی خانه ای را دارم

که خورشید ش همیشه درحال غروب است

ویادآ ورغریب بودن رالحظه ای فراموش  نمیکند

خانه دانشجوئی من سردوتک اطاق است

پنجره کوچکی دارد تنها به روی انتظارباز میشود

وپرده ای برآ ن کشیده شده که جنسش فاصله نام دارد

ودیوارهایش به رنگ سیاه انگارهمه جایش غزادارهست

سکوتی  سنگین همه  اتاق رافرا گرفته

 هم   اتاق  وهمسایه  من  غم  است 

زنگ    خانه ام هرگز به صدا درنمی آید

 روزهاوشبها به   انتظار  می نشینم  

 تاکسی  یادی ازمن کند

اما  چه بیهوده 

 خودرا  به    تماشای  انتظار  سرگرم  میکنم

چه  کسی  رادارم که بخواهد

ازکنار پنچره خانه ام   گذرکند

 ودلش   نگیرد   واشک  ازچشمانش  نریزد

 نام   خانه ام  راگذاشتم خانه  غم و تنهائی

زیراپرازسکوت  ومانندقفس  بی   روح و  دربسته  است

 روزها یکی پس ازدیگری  میگذرد

انگارمتولد  شده  ام فقط  بیکس    وتنها   بمانم

 فضای   خانه ام   راغصه احاطه  کرده

  ونای  شکوه  راهم  ندارم

   پدر باغم دوریت چه تدبیرکنم

تابه کی ازغم توناله  وشیون کنم

 آنچه درمدت  دوریت کشیدم ای وای

گرنویسم کتابی نشودجا  که تحریرکنم

تومپندارکه ازیادتوراخواهم برد

 لحظه نیست کسی جای تورا پرکند

من چنانم که اگردست خودم بودمردن

 باورم کن پدر قبل زتومیمردم

روزگاردشمن بودزندگی هم  حریص

طاقتی دیگر نیست بودنم اجباریست

 مرگ راچاره ای نیست  هی که جان میگیرد

باهزاران افسوس روزهای رفته

 غصه های خاموش

 هم غریب  هم تنها

 روزوشب  دررویا

درخیال بودن   

کو کجاست بودن  ماندن که حرفش همه جاست؟؟

  دیرگا هیست  که این رفتن مردن اسیردلهاست

 این چه رسمی ست  که  باشیم  اینجا

 یافرصت ها شود  دردام  خواهش فردا

چه غمناک است لحظه رفتن

نگاه هاخیس پرازغصه

که گوئی آخردنیاست

سکوتی مرگبار درهرکجاپیداست

نمیدانم دلم گریان واین دستانم هم چون یخ

       پدرراآروزدارم.پدرراآرزودارم