دلم گرفت ازاین هوای سردوزمستانی

چشم انتظارو دلهره وهزار پریشانی

نگاه به آسمان قلبم پرازحسرت

 صدبار ازحال بدم گویم هرگز نمیدانی

باخود بارها بارها قسم خوردم

 ازعشق  سخن  گویم  ونه ازگرفتاری

ازرنگ زردو آوازپنهانی

درددرون دوری وتنها گریستن

هیچوقت نمی فهمی ودرچشم نمی  خوانی

 باآروزهای ناکام مانده درگیرم

با کلمه الله واکبر زنده ام

یارب تومیدانی

یارب تومیدانی

امروز روز سپاس گذاری از خداوند است

زیرا که عشق را آفرید تا یادمان باشد کسی هست برای عاشق بودن

تا با تمام وجود به او بگوییم

عشق من روزت مبارک .

چون همگی شما را خیلی زیاد دوست دارم

و مطمئنم لایق دوست داشتن هستید.

امیدوارم همیشه   هر روزتون ولنتین باشه

این روزم مثل همه روز ها یه روزه

اما عشق و دوست داشتن هر روز تو دل ماست

      دلم گرفته ای خدا مرا نمی شنوی چرا

ببین تواین دنیای تو کسی زنده نمی مونه

    برای زنده  ماندن هم آوازعشق نمی خونه

میخوام برات  دادبزنم

باگریه فریادبزنم

خسته شدم   ازآدما

ا زآشنا غریبه ها

 چرانمی بری  مرابه تومیگم  خداخدا

دیشب تاصبح داد میزدم باغصه فریادمی زدم

من وببرتوای خدامنوببرتوای خدا

   صدایت میکنم شاید صدایم کنی

 می نویسم تابخوانی  ویاد م کنی

 صدای توبهترین  سازهاست

گرمی دلم وامید زنده بودن رامی دهد

آه.. صدایم کن که بدانم هنوزبه من فکرمیکنی

هرکلماتت قشنگترین آهنگهاست

حرکات چشمانت گویای برق دوست داشتن است

نگاهت باسکوت مطلق  قلب شکسته مرا تسکین میدهد

اماافسوس چه زود ویرانگرزمان همه امیدها رانابودکرد

فراموشم کردی وفراموش شده ام

صدایت  هم دیگر سکوت خلوت شب رانمی شکند

دیگرآن دلداری هاوآن شوق وذوق گذشته رادرحرکاتت نمیبنم

داشتن پدرمادرچه شیرین بود

پدرپشتوانه وتمام قدرت زندگیت

مادرمحرم رازودوست کم پیداکه شیره جانش رامی داد

آه حتی بودنم اضافه هست

خدایا صدایم کن

صدایم کن که زیباترین شعرهاهم جای تورانمی گیرد

قطره اشک باصدایت خشک میشود

ضربان قلبم دوباره  برای زنده بودن می طپد

 کاش صدا یم میکردی وصدایت رامی شنیدم

 وبااعماق قلبم سکوت تلخ جدائی را می شکستم

صدایم کن

صدایم کن 

اگه گریه بزاره می نویسم ،کدوم لحظه تو رو از من جدا کرد

دلم گرفت ازاین هوای ابری وبارانی

نشسته ام به گوشه ای هرنفسم هزارپریشانی

هوای این دیارغریب وغربت راکسی نمیداند

زدردغریبی وتنهاهی رافقط تومیدانی

نگرکه چه ساکت نشسته ام کنار

سکوت مرگ آسای مرا چون برف زمستانی

درون سینه قلبم پرازرنج طولانی

به عرش کبریا دگر نمی رسددستم

دریاب ای خدافقط تودرون قلب را می خوانی

بگیراین دست غریب وبیکس وتنها

چون به تودل بسته ام خدای نورانی

هرچنددست خالی آمدم به درگاهت

ولی دلم پراست ازکلمات عرفانی

مرابه نزدخودببرکه آرزوی قلبی من ست

زیراهمه رفتند تنها تومیمانی

تنهاتومیمانی