همه درشادی ورقص

ازبرای سال نو

من به فکرمادرم

تودلم غصه دارم

گریه دارم

همه درفکرکادو

من تودستم گل مریم گل رز

رومزارمادرم

خنده مصنوعی شده

دل شکسته نازنین

اشک پایانی نداره همچنین

 روزوشب امیدمیدم

به خودم نویدمیدم

تاکه روزی برسه

هیچکسی همراه غمهانباشه

شادی باشه 

 دیگه آن قصه شهرپریا

  یاکه برخورد عجیب دونگاه

همشون کهنه شدن توکتاب ها

آخرش قصه   به غصه رسیدن باآدم ها

همه درفکرخرید

یاکه دیدوبازدید

این منم مسافرشهرغریب

سال نوع معنی ومفهوم نداره 

اشک شده مونس ودوست

هرچه ازدوست رسدآن نیکوست

هرچه ازدوست رسدآن نیکوست

مادرمرا ببخش اگرکم آوردم

 برای زنده ماندنم دست  به سوی خداکردم

مادرمنو ببخش  فریب زندگی خوردم

برای بودن بیشر دل به هیچ بستم

مادرمرا بخوان مادر

مادرمرا ببرپیشت

درنگاهم  غم

قلب بشکسته

 آن غرور ماندنم مرده

 آرزو رفته

جای عشق افسردگی مانده

معنی باتوبودن را

 روزگارماه ها ست ازپیش من برده

تک درختی گشته ام

 ازریشه اش سوخته

 یاکه مثل سنبلی نشکفته پژمرده

آه مادر  جای تو پدرهمچنان خالیست

سینه ام  از  دردبیکسی   فریادها دارد

لحظه فکروخیال باشما بودن

آمدن پیش شما عالیست حرفشم عالسیت

آه مادر جای توخالیست

جای توخالیست

آه مادر ببین یکسال گذشت

روزهارفت دل مرد چه آرام گذشت

 آه مادر چه تنها ماندم

 پرغصه وغم باچشم گریان گذشت

من ماندم وسنگ قبر چندعزیز

 چون شمع بسوختم نالان گذشت

  هر سو که من  مینگرم یادتوهست

 لبخند به لب تورا به چشم میبینم

یک حس غریبی به من میگوید

 مادر  نمرد همیشه همراه من است

درخلوت  شب   دست به بالا بردم

 شاید که دمی پیش من آئی درخواب

تا حرف دلم رابرات  بازکنم

یکسال   برفت  بپرس  برمن چه گذشت

بیگانه غریب  بیمار  چه دشوارگذشت

درحسرت بوسه پدر من مردم

 هرروز برام همچویکسال گذشت

چون شمع بسوختم گریان گذشت  نالان گذشت

دل من گریه نکن بسه دیگه

دل من غصه توهیچ درمان نداره

راستی ودوستی هیچ خریدارنداره

دل من قصه دخترشاه پریان

یاکه اون حرفهای خوب باصفا

عاشق بلبل گریان قفس

مرغ عشق باوفا

یاحدیث تنها

همه لای دفترند

همه ازیادمیرند

غصه ها قصه وافسانه میشند

همچون شمع میسوزند

بال وپرزخمی چوپروانه میشد

دل من غصه تو غصه دردبیکسی ست

معنی  دلبستگی  فراموشی ست

همدلی راخودت میدانی چیست

امیدت خدا باشه

دل نبندبه هیچکسی

دل من گریه دلارامیشکنه

دل من گریه نکن گریه نکن

روزهامیگذرد

ماه به سال

سالها  چون وزش  باد سریع میگذرد

یکنفرنیست بپرسد ازمن

که توازپنچره بسته چه ها میخواهی

شب به صبح

صبح به شب منتظری

همه چی میبینی

گاه باماه که دورش خالیست

 یاستاره که براونورانیست

توسخن میگوئی

یاکه ازرهگذری می پرسی

که کسی گمشده ات رادیده

 راستی گمشده ات کوکجاست

نکند  همچوصدف دردریاست

چون درخشان  مثل گوهرزیباست

یاکه آنکس که به توجان داده

بهرهردرددرمان داده

 به  خدائی که پنهان بوده

توندیدی اورا

گاه انسان گاه چون نورعجیبی  لرزان

  بارها آمدورفت

تونفهمیدی که بود

ماندنش آرزوبود

رفتنش خاطره موند

راستی چه کسی میداند

خانه حق کجاست

هرچه غم  دردنیاست 

چون  نصیب بودبرمارواست

کس نداند که کجاست

اسمش اماخداست

اسمش اماخداست