امشب  دوباره غصه  غریبی در نگاهم  سوسو میزند

اشکهای چشمم گویای غربت است

بغض غمزده ابرها ماتم باران رادر خودخفه کرده

هرآن سیل  باریدن  دارد

امشب دوباره برخودلرزیدم

 دلشوره عجیبی درمن سایه  انداخته

شوری غریبی وبیکسی

که بیشترشبیح   ترانه غم وسکوت دائم است

ازپنجره بیرون را خیره میشوم

گل فروش  زیبا دستی تکان میدهد

انگار باگلهایش حرف میزند

یادش به خیر آن  روزهای شاد

جز خاطره چیز دگر نماند

افسانه شد تمام غزل های شوق وشعف

هرروز فاصله گرفت  آنچه  که خنده داشت

 باران اشک دیگر توان نداشت

همراه ابر بارید درواپسین شب

تنهای تنها درکوچه  قدم زنان

 رفتم  تا  گم شوم چند ساعتی

ازکوچه های شهرهمچون  مسافرغریب

  باخود زمزمه میکردم چون پرنده اسیر

بایدسفرکنم ازغربت وازشهر  بیکسی

 باید  فرارکنم

 درکوچه های  شهرباران امان نداد

همرا ز  اشک  شدو اصلا مجال نداد

 غم بی وفا نشد

 همگام من  ماندهرگز رهام نکرد

احساس تنها بودن  امشب  روا نکرد

هرگزرهام نکرد

هرگزرهام نکرد

 روزتنهائی  من  داشتن عشق  توبود

یاد اون حرف زدن ها

یاکه لبخند توبود

روزتنهایی من

 همه جا سرد ویایخ زده بود

من وتو توی شبهای دراز

 با دوچشمان خواب یا نیمه باز

تاشفق حرف میزدیم

شب به تنهایی ما زل زده بود

روزتنهای من آسمان غمگین بود

گاه گریان  ویا ابری بود

اشک من جاری بود

جای توهرکجا میدیدم به خدا خالی بود

 روزتنهایی من روزبیکس بودن

چه غریبانه وزود میگذرد

 قاب  عکس بردیوار که لبخند ملیحی دارد

 بانگاهه  سردش  چه سکوتی کردست

آخ  نمیدانی چقدر  تنگه دلم

روزتنهایی من روزبه روز  میگذرد

 درگلوبغض  ویادی زفراق میگذرد

 روز تنهایی من  درد غربت دارد

اشک سرازیر چوسیل حس   مردن دارد

آه  خدایا  چنان   سیر زدنیا شدم

دست به دامان  تو بردم زمین گیرشدم

گوشه گیرازهمه خسته  ازاین تنهایی

 عاقبت صبر سرآمد  گرفتارشدم

 بار الهی  چه بود تقصیرم

 که  نوشتی  توچنان تقدیرم

عشق ماندن نمانده برمن

ازتومن ای خدا ازتومن دلگیرم

به خدا ای خدا ازتومن دلگیرم

حق خودرا ازچه کس من گیرم

حق خودراازچه کس  من گیرم

درهرنگاهت  خواندم  ازتک تک کلامت

من باتوبودم اماجای دگربودقلبت

بودم شب وروز   همرات

 افسوس   ندیدی هرگز 

 چون بلبلی عاشق توپرکشیدی  رفتی

هیچوقت ندیدی من را که بال وپرشکستم

    ازکاروازروزگار  شکوه میکردی هرروز 

اما زدوریت هرشب گریه میکردم تنها

بابودن وجودت دنیای  من  صفابود

افسوس  نکردی باورآتش زدی  به قلبم

خوردشدم شکستم.تاپای جان نشستم

  هرآ ن باتوبودم درخلوتم هیهات

ای وای چه ساده بودم

 هرآنچه بودندیدم

دردیدهررهگذرشکل تورامیدیدم

 بر آئینه گریستم.شایدبیابم  عیبی

درخودندیدم ایراد

اماچه ساده ماندم

بادیگران نشستی امازمن کسستی

    ای کاش  روزاول   هرگز نمی شد حاصل

حالاشدی زمن  سیر ازگریه هایم غافل

آ رام رفتی هرروز.چیزی به من نگفتی

من رابه هیچ  فروختی

ای کاش  گفته بودی 

ای کاش گفته بودی

هرچندکه زخمهای دلم بی  هواگریه میکند

تنهاوغریب برای خودش گریه میکند

این اشکهای لعنتی هرگز مجال نمی  دهد

 چه بیصدا درخلوت شب فریادمیزند

دیگربه حرفهای  شیرین دل خوش نمی کند

هرچندباهرکلام گذشته ات  پروانه میشدم

 افسوس  حال با های هوی  دلم گریه میکند

درحسرت یک آن پیش تو

 زخم  دلم   بیحساب  زاری میکند

این غصه های پرزغم هرگز نرفت زدل

 آب  ازسرم گذشت   همچون ابرخشمگین 

 سیلی  شدید درعزایم گریه  میکند

فریادمیکشم شاید  رسد به گوش آشنا

 امادل زخمی  درانزواگریه میکند