درانتظار
وقتی که عزیزم دیگر نبود
من بیشتربه بود نش احتیاج داشتم
لحظه ای که برای همیشه رفت
من هرروز منتظر برگشتنش می مانم
فکراینکه دیگر نمیتواند پیشم باشد
یا بغلم کند
یادست نوازش برسرم بکشد
قلبم می گیرد
آخ مادرهمین حالانیازمندتوام
نمیدانی چه دشواراست این دنیا
کاش هیچ فرزندی بی مادر نمی شد
سخت است تنهازیستن
تنهاماندن وتنهامردن
چقدردلم تنگ است
مادرکاش بودی
کاش بودی
دلم گریان گریانست
مثال ابربارانست
هزاران غم به خوددارد
پرازغصه ویرانست
کسی حالم نمی پرسد پریشانست
دوچشمانم پرازخونست
زدردبیکسی سردرگریبانست
زدست روزگارحیران ونالانست
دگرنای نفس هم نیست
دلم تنگ است
دلم گریان گریانست
دلم گریان گریانست
بخدا مرگ به تنها بودنش می ارزد
دردل شب به رویارفتنش می ارزد
گرشکافی قلب دردمندمرا
دیدن لحظه به لحظه مردنش می آرزد
هرچه که تجربه فاصله ها رادارم
مثل رودی به دریارفتنش می ارزد
من کیم ؟گوله آتش ولی سردخموش
منتظر تاکه به عاشق برسم می ارزد
هردقیقه که ازعمرمنم می گذرد
ذره ذره به فانی شدنش می ارزد
حتم دارم که آن روز خدا می آید
مطمعنم به احیاشدنش می ارزد
سفره حرف دلم رابرات بازکنم
رفتن پیش خدارابه خدامی ارزد
رفتن پیش خدارابه خدامی ارزد
هیچکس حال مرادرک نکرد
توی چشمان مراسیرنکرد
درمیان این همه گرگ صفتان
ناله سردمراگرم نکرد
بارها شکوه به پیشش بردم
اماافسوس کسی دردمرادرک نکرد
روزشب گریه برایش کردم
ازکسانی که ضربه خوردم
رنگ رویم رادید
چهره زردمرادرک نکرد
آخرش حرفی زد
استخوانم ترکید
قلب بیمارمرادرک نکرد
هرچه بودم دراین چندصبا
سوختن روح مرادرک نکرد
دم آخربه خودم این گفتم
وقت رفتن خداحافظ تو
دل شکسته جسم مرده مرادرک نکرد
صبرنکردصبرنکرد
درک نکرد
درک نکرد
صبح زودابری نوبت من شده بود
که معلم پرسیدصرف کن رفتن را
بانگاهی آرام ولی باغصه وغم
رفتم رفتی رفت
باسکوتی چون شب
همه جاراپرکرد
دردلم سرد چویخ
فاصله راحس کرد
آخه رفتن همه
رفتم...رفتی..رفت
ماندم آخرتنها
دلشکسته اینجا
برلبم لبخندنیست
هیچ کجاشادی نیست
من شکستم درخود
رفتم ورفتی ورفت
سهم من غربت نیست
جای خالی که رفت
همچنین خالی ماند
خاطرات سبزش درمیان قلبم
مثل نقاشی ماند
اشک هاجاری شد
صرف فعل رفتن
بین غمها گم شد
ومعلم آرام درسکوتی گمنام
دفترم رابرداشت
درنگاهش اشک بود
همه جای دفترم هم خیس بود
خیلی زیبا نوشت
بدترین تلخ ترین
فعل جهان رفتن بود
ولی ای کاش نبود
آری آری همین رفتن بود
غم هجران تورابادل پرخون چه کنم
درحسرت دیدن چاره درمان چه کنم
هرلحظه عمرم باچشمان گریان چه کنم
بابودن توعشق به فرداداشتم
بارفتن تومادرباحال پریشان چه کنم
تن من نی شده شعرام با ناله وآه
آخرتوبگوبا اشک سیلان چه کنم
کس نداند ازحال دل تیرخورده من
بی توای جان توبگو باقلب شکسته چه کنم
رنگ رخسار مرابین که گویای غم است
دردوبی تابی پنهان به دلم ماندتنها چه کنم
توکه رفتی آرزوی دیدن تو
تابه آن روز که آیم به کنارت چه کنم
غم هجران تورابادل پرخون چه کنم
درحسرت دیدن چاره درمان چه کنم
بهارآمدچه زیباباوقارآمد
به بلبل گفت بخوان ازعشق
که نرگس سنبل و لاله
چه رقصان با غرو ر آمد
بهاره باوفاآمدپرازگلهای رنگارنگ
شقایق بالبی خندان میان کوه ودشت آمد
دلم غمگین غمگین است
نگارم رانمی بینم
نمیدانی که دورماندن چه سنگین است
گل لاله باسرخیش سخن ازعشق می گوید
چگونه دل عاشق شد خدایا من نمی دانم
که همچون موج سرگردان اسیردست طوفانم
تو مثل آفتاب شفاف پرازگرما
سراسررازها دارد
نگاهت گفته ها دارد
تودردم رانمیدانی
تودنیای منی ای جان سکوتم را نمی فهمی
ومن درحسرت دیدارتوروبه پایانم
به فریادم برس ای عشق امشب من پریشانم
