هیچکس  دلتنگیم راحس نکرد

وسعت ویرانیم راحس نکرد

 درمیان غصه های پرزدرد

هیچکس تنهاییم راحس نکرد

ظاهرا"خنده  به لب چون زهرمار

گریه پنهانیم راحس نکرد

دردغربت یکطرف چون بیقرار

هیچکس افسردگیم راحس نکرد

روزوشب در لحظه های بیکسی

آه که  دردبی کسیم راحس نکرد

هرکس  ازاول مرا همگام بود

قطره قطره آب شدن  راحس نکرد

حال  چون مرغی غریب وبی پناه

 بال وپربشکسته از جور وجفا

لحظه های مردنم را حس نکرد

خنده مصنوعیم  راحس نکرد

 ماندنم راغصه های رفتنم راحس  نکرد

سوختنم راازنگاه هام حس نکرد

 مردن وپایانیم را حس نکرد

ای خدا ای خدا تنهاییم راحس نکرد

 درغریبی مردنم راحس نکرد

هیچکس دلتنگیم راحس نکرد

وسعت ویرانم راحس نکرد

کاش دلتنگ  گل لاله شویم

 دم به دم همراهه  هرعاشق  شویم

کاش آ ن دم که تنها میشویم

باخدای  عاشقان خلوت کنیم

کاش میشد  جای هربدخوب شد

هرچه غم بود نیست ونابودش کنیم

کاش میشددرروال زندگی

غنچه گل را به لبها وا کنیم

کاش هیچ کس به دنیا غم نداشت

 کاش میشد لحظه ای دریا شویم

بی خبر ازغصه دنیا شویم

 کاش میشد کینه هارا پاک کرد

روز روشن عشق رافریاد کرد

کاش  من ابری بهاری میشدم

یا که باران میشدم

شستشو میکردم هرچه آه را

 گریه  را هم غصه راهم کینه را

 کاش میشد دست به دست هم دهیم

بانگاهه  مهربان عهدی کنیم

جای هرزخم وزبان  مرحم زنیم

کاش میشد شادی  را صادرکنیم

 کاش هر عاشق   به معشوق میرسید

 صلح وآرامش  به انسان میرسید

 کاش هرباری  که باخودمی بریم

 باکلام حق به مقصد می رسید

کاش دلتنگ  گل لاله شویم

 دم به دم همراهه  هرعاشق  شویم

کاش آ ن دم که تنها میشویم

باخدای  عاشقان خلوت کنیم

مرابیکس وغمخوارآفریدند

 هزاران رنج بیمار آفریدند

 مرا بادردغربت چون شب تار

 که سینه سوزداززخم غریبی

ازاول بی پرستارآفریدند

مرا هرروز اسیر غصه کردند

چو آ هویی که ازصیاد گریزد

گرفتاربلادردام کردند

مرابامهرعشق خلق کردند

ولی افسوس زغم سیراب کردند

من ازروزازل دلشادبودم

ولیکن  گریه رادمساز کردند

مرادربزم دنیا مات و مبهوت

نه درمستی نه هوشیارآفریدند

 خدوندا  چه رمزی دارد این  دیر

مرابی کس  به  دنیا آفریدند

 مرابی کس  به دنیا آفریدند

خداوندادلم تنگ است

 همش با غصه درجنگ است

نمیدانم کدامین دل شکسته شد ازدستم

که دلگیریش برام چون سنگ سرسخت است

 خداوند کدامین آ رزو راناامیدکردم ندانسته

ویاآ نکه به دلتنگان خندیدم

چنین افسرده درخود مثل یک بی جان

که مرگ را دوست میدانم

خداوندا چقدرخوب بودبه جنگ فاصله رفتن

غبار حسرت ودوری زچشم اشکبار بردن

گلهای زرد تردید جدایی را

زفکرعاشق مغروربرداشتن

 گل سرخ اطمینان بروی هردلی کاشتن

دلم تنگ است

غمگین است

خداوندا عدالت نیست

که دردلها پرازکین است

نجاتم ده زدلتنگی که دیگر جان نماند برمن

بگیراین جسم بی قابل که خود دنیای پررنج است

خداوندادلم تنگ است

 همش با غصه درجنگ است

پرازدرداست

پراز درداست

خدا حافظ گل پونه

 دل عاشق چه پرخونه

بیاپیشم گل لاله

ببین قلبم چه می ناله

لالایی کن گل پامچال

شدم ازدوریش بی حال

خداحافظ گل شبنم

توسینه غصه هست پرغم

  دلم تنگ است گل شب بو

روانم میرود هرسو

لالالالا گل لادن

همه عاشقان باختن

خداحافظ گل یاسم

چنان  باغصه میسا زم

مثال شمع میسوزم

لالایی کن گل سوسن

توعاشق گشته ای چون من؟

 خداحافظ گل گندم

چه تنها مانده ام آخر

 میان این همه  مردم

 بخوان ای بلبل عاشق

 که دلتنگم بی رنگم

 بخوان ازحال افسرده م

خدایا خون  دل خوردم

 هرچه گویم زعشق گل وآب

یا که ازشرح رسیدن به گلاب

 اسم عشق را نوشتم روگلبرگ بهار

گل نرگس ویا  سنبل درباغ نگار

کلمه عشق به گل روح وروان میبازد

ازنوشتن  روی هر کلمه عشق 

 این قلم می ماند

آتش  شعله عشق را به خود میداند

شعر تفسیر زبان عشق را

 بهترازهر عاشق می خواند

 معنی ماندن ورفتن زجهان راداند

عشق به ابرها به باران  وزمین

 عشق به شبنم که سحرخیس  شدند

  عشق به شبهاکه امیدی به فردادارد

 عشق به ماهی  که  گاهی گم  شد

 زیرابرها  خودش پنهان  شد

عشق به مادر که نبودش  درداست

عشق  به  بابا  که جایش خالی ست

عشق ماندن   خدایا   سخت  است

کلمه  عشق  برام چون شمع   شد

 سوختن ساختنش عادت  شد

 من  خدا راخودعشق میدانم

روزوشب اسم خدارا  خوانم

  روزوشب اسم خدارا  خوانم