ماندنت  یک معجزه ست حرف

 ازرفتن  مزن

 باتوبودن کارهرکس نیست حرفش را مزن

درگذرگاه زمان وروزگار

انتظار قلب عاشق میدانی که چیست ؟؟

باتوماندن است  حرف ازرفتن  مزن

 حرف ازبودن بزن 

زندگی کردن بزن

ازقمارعشق راباختن مزن

گرپشیمان گشته ای ازکرده ا ت

حرف بزن هیچ ازرفتن مزن

دوردنیارابگردی روزوشب

 برنمی گردی  به روزاولت

 تا به امروز هرچه بود دیگرگذشت

حرف ا زرفتن نزن

باهمه ماندن بزن

رفتنی ها رفته اند

یاکه افسوس مرده اند

ترک دنیا  کرده اند

شعله آتش  به  دل آفروخته اند

حرف ازرفتن مزن چون خسته  اند

پژ مرده اند

 این دوروز زندگی

باهمه وابستگی

  هرکه جان داده به تو

روزمودش بدان خواهدرسید

حرف ازرفتن مزن

عشق رافریادزن

ماندنت یک معجزه ست حرف ازرفتن  مزن

 باتوبودن کارهرکس نیست حرفش را مزن

  روزی  که رسد به درد خودمیمانی

افسوس خوری که این چنین بیماری

 ناگفته نماند  هر آنچه   را که تومیکردی

برداشت کنی که روزوشب می کاشتی

بابی شرمی آخ چه حرفهازدی

دلهابشکستی وحاشازدی

روزی برسدکسی دلت راشکند

آن وقت تومی فهمی که  دلگیرشدی

هرکس به روایتی خدائی دارد

هرچه که عمل کند گواهی دارد

بیندخدا تمام این کرداررا

هرچه توپنهان کنی ازخلق خدا

اعمال زمان حساب کتابی دارد

من میگذرم هرآ نچه برمن گذشت

اماچه شودوقتی گرفتارشوی

درمانده زهرجا وهم خوارشوی

باگفتن ای خداچه کاری کردم

باحرف  جگرسوزچرابدکردم

 دیگرنشودشکسته دل ترمیمی

چون دیرشده هرآنچه خودمیدانی

روزی که رسد به درد خودمیمانی

افسوس خوری که این چنین بیماری

 ناگفته نماند هر آنچه   را که تومیکردی

برداشت کنی که روزوشب می کاشتی

                      د ختری سردخموش تک وتنهامانده

 درمیان  همه انسان هاسردرگریبان  مانده

روزگاری مثل بلبل سرخوش

 حال سرخورده  زدردبیکسی

گوشه ای بنشسته

چشم براق واشک آلودش

 بانگاه  معصوم بیصدافریادزد

آخ ای انسانها

 من  مسلمانم و مسلمان زاده

همچیم ایرانه

هرکجاهم باشم  اسم من ایرانیست

خون اجدادی دررکهای من است

حال  درجای  غریب افتادم

 هرکجابیگانه مثل یک پروانه

که پروبالش سوخته

خانه اش ویرانه

همه دلخوشیم به خدا ایرانه

قلب من گریانه

وطنم ایرانه

وطنم ایرانه

باورم ایمانه

  عشق من ایرا نیست

آه افسوس مراردکردید

دل من بشکسته

 آرزوهامرده

 ازخودم هم  خسته

 میرم ازبین شما

دفترمهرمحبت بسته

هرچه بودبگسسته

 قسمتم غربت بود

بازهمون سرد خموش

تک وتنها مانده

درمیان همه انسانها

همزبان هم رانده

باشمام هموطن نان

 دل تان شاد  لباتون خنده

دل تان شاد  لباتون خنده

بیابانگاه چشمات منو جادوی خودت کن

بوسه برگونه سبزت منو ازغمها رهاکن

میدونی خودم فداتم

توچشام این ومیخونی

حرفای خوب وقشنگت  برا  من دوای درده

 موندت پیشم عزیزم هدیه خدایی بوده

 میدونم که خیلی سخته دورازهمدیگربمونیم

گاهی  گریه گاهی خنده اما قدرهم میدونیم

مینویسم من برایت شعرغربت دلم را

بی توبودن آخ چه سخته باکه گویم من غمم را

شب توتاریکی  ظلمت  می  شمارم ستاره هارا

اونی که خیلی بزرگه اسم تو رو اون   گذاشتم

درخیال بیکسی ها سرروشونه اش می زارم

حالاکه گذشته چندسال اماازیادم نرفته

گریه های روزوشب  را دفترم  سطرسطرنوشته

اونی که برام عزیزبوددیگه پیش من نمونده

 توشدی جای عزیزام روزگارحقم وخورده

میدونی فقط تودنیا خاطره مونده عزیزم

جز خودت کسی نمونده جون به پای تومی ریزم

هرچه پیش آیدعزیزم من   به  پای تومی  شینم

باهمه دردهای دنیا شادی رودرتو  می بینم

بیابانگاه چشمات منو جادوی خودت کن

بوسه برگونه سبزت منو ازغمها رهاکن

میدونی خودم فداتم

  

   دیگرزمان هم سرحالم نمی کند

 بیایک لحظه درپس کوچه شهر

میان موج گلهای گلستان

درست درکوچه های باغ احساس

شکست لاله  راباچشم ببینیم

اگردیدیم شقایق گشته زخمی

برای زخم اومرحم بگیریم

اگرصد100بارقلبی راشکستیم

فقط یکباربراش احساس باشیم

بیاهرشب کنارشمع سوزان

بفکردردیک همسایه باشیم

اگردیدیم که سنبل شدپریشان

زتنهایی پناه آوردبیابان

بدانیددردلش غصه نهفته

ویاهم دروجودش غم گرفته

که احساس دورنش  راشکسته

هزاران بارمرده

ولی هیچکس برایش تب نکرده

بیاتادیرنگشته

ویازخم دلش تاعمق نرفته

برایش فکریک درمان باشیم

کسی هرگزتمنایی ندارد

بجزعشق ومحبت باوفایی

چراهی میشکنیم دل راخدایی

بیادوری کنیم ازهرجدایی

بیاییددورهم باهم باشیم

برای لحظه ای انسان باشیم 

درپی دوست همه دورزمین راگشتم

کس ندیدم که یک دل شودو ترسیدم

دل به دریازدم ازناچاری

عاقبت  گوشه نشین دیرشدم پوسیدم

روزهارا باهمه خوب وبدش

من پذیراشدم وخندیدم

گاه بررهگذران خیره شدم

یاکه  ازروی غضب گرییدم

باچه عشقی شوم صبح بیدار

 دل  رنجور جان خسته روح نگوچون  بیمار

یادمن بودگناهی نکنم

.هرچه درخویش بدیدم صدایی نکنم

طلب مهرومحبت زهربی سرپایی نکنم

اما آهسته دل شکسته درخودلرزید

دوست بی رنگ وریاراندیدم دورم

اشک لغزیدفقط نام خدارابردم

 دست به بالا  کردم

اشک درچشم بغض آلودیارب گفتم

کمکم کن خدایاکه تا کارخطایی نکنم

هرچه آیدبه سرم شکوه برایت نکنم

ناله بیکسی هیچ به تو وانکنم

هرچه این  دوست نماضربه زدند

کینه به دل جانکنم

مثل یخ آب شوم ازحرفها

یاکه سوزم زدرون هیچ زبددم نزنم

بارالهی ببخشا تومرا

خون ودل میخورم اماچطور غم نخورم

درپی دوست همه دورزمین راگشتم

کس ندیدم که یک دل شودو ترسیدم

دل به دریازدم ازناچاری

عاقبت  گوشه نشین دیرشدم پوسیدم