چندیست تمرین میکنم شایدفراموشت کنم

برخودتلقین مینکم تا ترک راعادت کنم

باعکسهای کاغذی تاصبح صحبت مینکم

باآن اتاق سردرا هرروزتزیئن میکنم

گاهی دعایت میکنم تاصبح نگاهت میکنم

گاهی پشیمان میشوم نفرین به دنیا میکنم

یک لحظه عاقل میشوم دست رابه بالا میکنم

دعابرای این دل غمگین وتنها مینکم

درظلمت تنهای شب خوابم نمی آید چرا؟؟

 این دردزردبیکسی بردوش خوب جاکرده است

ازروی عادت دوستی بابارسنگین میکنم

با هرکسی دوست میشوم شایدکه همدردم شود

امانمیدانم چرا بیشتر تنهامیشوم

بامشکلات سردوسخت عشق را گلچین میکنم

گاهی زیادم میرود آ ن روزگار تلخ گون

 ناگه نگاه برعکس توبرروی دیوارمیکنم

دست رابه بالا میکنم مرگ راتمنامیکنم

این جمله راباتلخیش صدبارتکرارمیکنم

چندیست تمرین میکنم شایدفراموشت کنم

برخودتلقین مینکم تا ترک راعادت کنم

باعکسهای کاغذی تاصبح صحبت مینکم

 رفتم که بمیرم نشد

ازرهگذران فاصله گیرم نشد

فریادکنان  راهی صحرا گشتم

شایدکه خدا جان بگیرد که نشد

گفتم شب  وروزم شده گریه وغم

  آ رزوم بود دگرغصه نبینم که نشد

درظلمت شب دست  به بالا بردم

بانام خدااشک نریزم که نشد

سرخورده  زهرجا که امید ی بود

رفتن زدنیا چراجورنشد 

برهردردیوارنوشتم خدااااا

یاصبربده یاکه ازغصه رها

گفتمش درمان دردم را چه شد؟؟

گفت هرگز این دوا پیدانشد

گفتمش یک زره هم تسکین نیست ؟

گفت افسوس  روزگار  حالیش نشد

گفت افسوس  روزگار  حالیش نشد

 ا مشب زخمها ی دلم بی پروا گریه میکنند

تنهاست امابرای دلم  گریه میکنند

این اشکها مجال به گریه نمیدهند

این زخمها به جای دلم گریه میکنند

درظلمت تاریکی شب.یادرسکوت ماتم گرفته سیاه

ازبیکسی فریاد میزنم

هرلحظه باصدای غمناک دلم

ناخودآگاه  هق هق گریه میکنم

دیگرخودراباخاطرات گذشته هادلخوش نمیکنم

حالاکه روزگاربودونبودرازمن گرفت

دیگرامید به فردارابردل روانمیکنم

دربغض های شکسته درگلوم

 باهای هوی زخمهای دلم

افسرده وخموش تنهای تنهادرمیان رنج  ودرد

 ازطبیب هم تقاضای مداوانمیکنم

همرازغم میشوم همگام غصه ها

هرگزبرای زنده ماندنم اصرار نمیکنم

همرنگ شب میشوم بادردبیکسی

درغربت وغریبی برای دلم گریه میکنم

امشب زخمهای دلم بی پروا گریه میکنند

تنهاست امابرای دلم  گریه میکنند