خوش به حالت کبوتربه هرکجا پرمیزنی

سرهرکوی  ودمن  به دوردورا سرمیزنی

 خوش به حالت کبوتر تومثل من غم نداری

غصه بیکسی  راتوی دلت کم نداری

 چی بگم آی کبوتر توی دلم دردپره

گریه  هاکم نمیشه خنده رولب جا نمیشه

 خوش به حالت کبوتر پرمیزنی پرمیزنی

 میری اون بالا بالاها با عشوه معلق میزنی

دل من سنگ صبور ه کبوتر

داره ازدردا میمیره کبوتر

کاش منم جای توبودم کبوتر

تک وتنها نمی موندم کبوتر

کسی دلسوزی نمیکردکبوتر

داغ بیکسی وتنهایی نمی شد کبوتر

خوش به حالت کبوتر

خوش به حالت کبوتر

 

 روز به روزحادثه باریدبراین روزوشبم

تیرباران بلاشدبراین  جسم حقیر

سرنوشتم اگراین است که من میبینم

خط پیشانی زقبل خورد قلم وای  ببین

 هرنفس آهی شدوگوشه چشمام اشکی

هر دمی دردی بود وهرثانیه اش دلتنگی

دردودرمان دوارابه کجابایدگفت

این همه چون وچرارا به چه کس من گویم

شکوه ازهرچه وهرکس به  خدا من بردم

گله ازکارخدا را  پیش کی بایدگفت

روزوشب حادثه بارید براین جسم حقیر

خسته شدروح وروانم به چه  کس بایدگفت

 به کجابایدبرد

ای آنکه توئی زجان ودردم آگاه

 ازشدت غم شکوه کنم   گاه بگاه

  درخلوت شب دست بسوی توکنم

یارب نظری کن کمی هم برما

گفتندکه دلت به هردلی راه دارد

استادتوئی ادیب ونقاش توئی

ازیادبرفت این دل بیمار چرا؟

باهروزش  بادکه برگی افتد

باامرتوباشدرسدروزسزا

هرچندکه این دلم همش گریانست

غافل نشدم زراه تومیدانی

یاحق بنماهرچه مریض است شفا

درخاتمه اش لطف به این بنده ناشکرنما

یارب نظری کن کمی هم برما

یارب نظری کن کمی هم به ما

گریه هام دست خودم نیست

 دل من شکسته ای دوست

همه درهای شادی

 مثل نخ کسسته ای دوست

بین مامونده یه دفتر

 کلمات عاشقی رادرخودش نوشته ای دوست

تک تک حرف وکلامش

گریه های بی صدایش

بانگاه بی ریایش

همه گویای صفایش

توی هرجمله زیبا

همچومروایداشکها

یاصدف توعمق دریا

دل من شکسته ای دوست

ازسکوت شب چه گویم

شب وروزمن یکی شد

دیگه حس زندگی نیست

گریه ها آمون نمیده

دل زجان رمق بریده

توبخوان دفترعشق را

آخرش دل ها شکسته

 چون به پای حرف  نشسته

ازتومونده یادگاری

بیقراری بیقراری

دل من دیگه شکسته

گریه هام دست خودم نیست

هیچ نورزندگی نیست

بخدادست خودم نیست

بخدا دست خودم نیست

کبوتردلم بسوی تو می آید

گو چه کرده ای بادلم که اسم تو می آرد

زسایه هردرخت پربرگش

نشانه وجود تومی ماند

زروئیدن هرجوانه گلها

به رنگ رنگ یاس وسنبل ها

باوجود سرخی شقایق ها

بانگاه  دوچشم  عاشق ها

دل بسوی تو می آید

درسکوت لحظه های ناپیدا

باصدای تک تک ساعت ها

دل هوای تورا دارد

نم نم اشک چون حبابی ناپیدا

مثل باران پاک به رنگ دریاها

دل هوای تورادارد. عاشقم

عاشق خدایم من

دل به حق دادم

زندگی رااوبه من داده

من دل به اودادم

 اوبه من گفت که مهمانم

من پررو دل به اودادم

زیرلب یارب یارب خواندم

عشق الله در جان من است

رفتنم پیش خدا سهم من است

 من ازمردن نمی ترسم  میدانم که مهمانم

من ازماندن هراس دارم که امروز مثل دیروزهست

من ازاین  زندگی سیرم که تکراری شده هرروز

تمام لحظه هادرداست

نیرنگ است

برای  ساعتی بیشتر همش جنگ است

من ازمردن نمی ترسم

هزاران آرزو بردل

سخنهانصف نصف گشته

کلام آخرین برلب

  دگرعمرم شده شیشه

 اجل هم که شده سنگی

زقلبم هیچ   نمی گویم

 شده گریان  زدل تنگی

 من از مردن نمی ترسم

من ازمردن نمی ترسم