من دارم میمرم  دل من

تاپرنگیرم دل من

نفسم بریده  دل من

هرچه بود ربوده دل من

هر چه که  دل بستم  دل من

پاره شدگسستم  دل من

من به پاش نشستم  دل من

آ خرش  چه جستم دل من

اون من و شکسته دل من

دفترش روبستم  دل من

حرف  ازوفا بوددل من

همش  ریا بوددل من

پابندحرفی دل  من

خودتوسوزندی دل من

حرف های خوب وشیرینش

همه روهوابوددل من

خیانتودیدم دل من

اسمش حیا  بوددل من

چه پرجفابوددل  من

زندگی روباختم  دل من

همه روشناختم  دل من

چشمام و بستم دل من

غرورو شکستم دل من

هرآنچه ساختم  دل من

یک لحظه باختم دل من

هرچیزتموم  شددل من

خوردوخمیرشددل من

عشق هم دروغ شددل من

حرفش ریا شددل من

زندگی روباختم  دل من

همه روشناختم  دل من

 پرسیده ای اهل کجایم؟ شهرم کجاست

خانه ام وعشقم کجاست؟ میدان مهربانیها

 چهارراه صمیمیت کو چه محبت است

نبش بن ست عاشقان درآبی به رنگ دریاها

گلها ی  قرمزوصورتی محمدی بامحبوبه شب

 تاته کوچه راعطرآ گین کرده است

 بیادرکوچه  مهرگذری کن

نفسی ازاعماق وجودت بکش

وببین خاطره های گذشته

 چگونه یادآور دیروزوپریروزرا زنده میکند

لحظه ای رهگذری باش درکوچه عشق

 بین چه فرقی کرده که گذاشتی رفتی؟

گل مریم رفته

 یاس زیبا زغصه مرده

گل  لاله زبحربیکسی پژ مرده

حال چندماه بدنبال دلم میگردم

که ندانسته تودامت سوخته

توگذاشتی رفتی

 همه غمهای دنیاتوقلبم ریخته

اگرهم یک روزی قدمی رنجه کنی

به عقب برگشتی

یادی از خاطره ها

همسایه های با صفا

 عطرگل محمدی  یادت نره

حالا دونستی کجا خونه دارم

پرسیده ای اهل کجایم؟ شهرم کجاست

خانه ام وعشقم کجاست؟ میدان مهربانیها

 چهارراه صمیمیت کو چه محبت است

نبش بن ست عاشقان درآبی به رنگ دریاها

کاش میشدرنگ غم هارا زدلها پاک کرد

کاش میشد درد دل را پیش هرکس بازکرد

کاش میشد باز  بچه می شدم

غافل ازهر دردغصه می شدم

کاش می شددفترسن رابرگردان کنم

روبه فردا ننگرم دیروزکنم

کاش میشد دست دردست پدرازبلندی  ردبشم بازی کنم

کاش می شد روی صفحه کامل سفید

 خنده را تصویر کنم

کاش میشدسرنوشت را بی غمها نوشت

ازعاشق ازخوبیها نوشت

کاش می شدرنگ  زرد هرنگاه

درمیان شیره گلها نوشت

بامحبت پرصفا شیرین نوشت

 کاش  می شد هیچ جدائیهانبود

کاش میشد قطره اشکی را به صورتها ندید

 کاش  میشدآ سمان راصاف کرد

کینه وتزویرراازدیدها بیرون کرد

کاش میشد هیچ تنهائی نبود

  کاش میشد هیچ تنهائی نبود

یاغریبی درغربت نبود

کاش میشدگریه رافریادکشید

سرنوشت شوم راضربدرکشید

کاش میشدفتنه راباآ ب شست

کلمه دوست  دارم رابردرودیوارنوشت

 کاش ای کاش هانبود

هیچ ریکی درکفش هانبود

کاش میشدرنگ غم هارا زدلها پاک کرد

کاش میشد درد دل را پیش هرکس بازکرد

کاش میشد باز بچه می شدم

غافل ازهر دردغصه می شدم

اگرمن بی صفابودم که رفتم

اگرهم بی خدابودم که رفتم

میان دوستان ناآشنابودم که رفتم

غریب بیکس وتنهای تنها

اگر هم بی حیا بودم که رفتم

زمانی باشماهاشادبودم

اگر غم داشتید غمخواربودم

برای دوستی هیچ کم نذاشتم

اگرمن بی وفابودم که رفتم

همه عشقم شمابودید افسوس

ندانسته جفاکردیدرفتم

چه بدبخت است آنان که غریبند

اگرهم خون ودل خوردم که رفتم

زهرکس من چه حرفهاکه شنیدم

امیدم همزبانان بوددوستان

محبت راتمنا می نمودم

مرا هرروز زخوددورم نمودید

مثاله مرده هاگورم نمودید

روم ازپیشتان دلشادگردید

روم ازپیشتان دلشادگردید

  ماه من  قصه عمرآ دم بسرمیاد

یکی امروز میمره اون یکی هم دنیامیآد

 ماه من  حرفها همش دروغ شده

دل به هرکه خوش کنی کلک باهاش رفیق شده

  ماه من غصه نخورستاره ها هم درمیآد

شب مهتابی میشه صبح سحرهم سرمی آد

ماه من  من تک تنها ما نده ام

دست کوتاه ازهمه همدم غمها مانده ام

  ماه  من به من بگو کی دوباره شادی میآد

آ خه دلتنگه دلم

همه چی مرده برام

اشک بامن قاطی شده

باهمه سرده دلم

 حی میگی غصه نخور درست میشه همین روزا

بازیکرنگی ها میآ دتوآ دما

ماه من غصه نخوربهارکه زیبائی داره

عطرگلهارابرات جامیذاره

یه روزی هم میرسه خنده رولب هات میباره

ماه من  قصه عمرآ دم بسرمیاد

یکی امروز میمره اون یکی هم دنیامیآد

ازحال دل زار به الله چه نویسم

ازلاله تنها به گلها چه نویسم

من خودغریبم زغربت به غریبان چه نویسم

ازرازدل قلب که بیمار ومریض است

 درحسرت دیدار عزیزان چه نویسم

 ترسم که نویسم تو دانی  غمم را

بااین دل پژمرده وتنها  به یتیمان چه نویسم

ازشعله آتش که بر مغزرسیده

درخلوت  شبهاازامیدبه فرداچه  نویسم

ازدیروز به امروزبرخالق یکتا چه نویسم

ازحال دل زار به الله چه نویسم

ازلاله تنها به گلها چه نویسم

من خودغریبم زغربت به غریبان چه نویسم