چنان بيماررنجورم که حالم را نميدانم

دگردل کندم ازدنيا که ماندن رانميدانم

 مرادراوج ميخواهي تماشاه کن

نميدانم توميداني که اوج من پروازاست

رسيدن پيش باب مامانست

براي ديدن آنهادل هرلحظه گريانست

نميدانم توميداني برايم مرگ شيرين است

توميداني دگرابرهم نمگريد براي من

همه ازمن گريزانند

توهم بگذرازمن دل

گرفتارميشوي بامن که فردارا نميدانم

چنان گريان نالانم که راهم رانميدانم

براي رفتن آماده ماندن رانميدانم ماندن رانميدانم

سکوت خلوت تارکی کوچه جانم گریه میخواهد

تمام هیکلم  چون آتشی سوزان این دل گریه میخواهد

ببارای آسمان اینقدرگریانی

که با هربیت درشعرم ندای گریه می آید

چنان بغضی به دل مانده که انگار دست تقدیر است

که هردم گریه میخواهد

مگراحساس شعرمرده

دلم دق کرده ازغصه

برای گریه های بی صدایم گریه میخواهد

من آن افسرده تنهایم

هزاران غم به دل دارم

نه کس دارم برایش درددل گویم

نه امیدی که ازفرداسخن آرم

نمیدانم دلم رابرچه خوش کردم

برای کی به ا ین دنیاچسبیدم

نه لبخندی به لب دارم

ونه جان دربدن دارم

خودم رامن نمی شناسم

فراموش کرده ام کیستم

ویاازبحرچی هستم

به خودگویم تویک بیگانه ای اینجا

چراماندی دراین دنیا

که اینطور گشته ای تنها

جوابش رانمیدانم

مثال تک درختی دربیابانم

نمیدانم دلم رابرچه خوش کردم

که روزوشب گریانم

زکارخالق یکتا حیرانم

زکارخالق یکتاحیرانم

فضای آسمان آبیست

ولی تاریک که انگار غصه ای دارد

نگاهش میکنم تاکه بدانم ازچه غمگین است

که چند قطره به صورت میخورد اشکش

به یک لحظه چوسیلابی روان تندتند می بارد

به خودگفتم همه بغض درگلو دارند

مثال من به چشم گریه ودادازبیکسی دارند

یکی آنقدر تنها هست که هیچ کس رانمی بیند

 ویاسردرگریبانست.وآن دیگرخداراکفرمی خواند

شب وروزهردویکسان است

همه قلبها پریشان ست

خدایارفتن ازدنیاچه آسان است

ببارای آسمان اشکت باران است

ببارای آسمان اشکت باران است

سراسرگل شده هرجا

کناررودیاصحرا

به هرجابنگری زیباست

بهشت میگن همین دنیاست

ولی افسوس مهمانی

زحال خودنمیدانی

 خدایااین چه تقدیراست

که تاآخرتوتنهائی

تورا من شکرمیگویم

به فکریک یک ماهی

دعادارم به درگاهت

شفاده هرچه بیمارست

قسم بررنگ این گلها

به رنگ آب دریاها

تومیدانی زحال ما

که تاخون دربدن دارم

تورامن دوست میدارم

تورامن دوست می دارم

نفس درسینه میگیرد

که خوبان زودمیمرند

زمانه ریشه اش رنگ است

زنیرنگها دلش تنگ است

زدل هیچی نمیگویم

خودش درگیریک جنگ است

خوشی اززندگی رفته

به جاش کین وحسدمانده

زدوستی ووفا

اسمش فقط زنده هست

  صداقت هم سفرکرده

به جای راستی کین ودروغ مانده

نفس درسینه میمیرد

که رسم روزگاراین است

برای عشق گریه نیست شادی نیست

زدل هیچی نمیگویم

خودش  درگیریک جنگ است

چراآرام میگریم

صدایم درنمی آید

برای رفتن ازاینجا

کمی همت میخواهم

اراده میکنم امشب

دگرصبری نماندبرمن

زنامردی دلم خون است

درون سینه ها کین است

فراموش کرده اندعشق را

که دوست داشتن چه شیرین است

ویامن ساده دل بودم

که اصل زندگی این است

که اصل زندگی این است

پرستوبرنمی گردد

دگربلبل نمی خواند

به لب خنده نمی آید

درون سینه غوغائی ست

زچشم اشکی نمیریزد

 برای  رفتن ازدنیاکسی اصلا"نمی پرسد

نفس درسینه ها مرده

گل لاله سرخاک عزیزان سخت پژمرده

منم تنهای تنها منتظر ماندم

که تابارسفربندم

برم پیش شقایقها

ببوسم مام وبابم را

بگویم آخ چه دلگیرم

که من اززندگی سیرم

 نمانده طاقتی برمن

برای دیدن بابا ویابوئیدن ماما

زمان راکفرمی گویم

خدایا این دلم تنگ است

غمگین  است گریان است

برای دیدن گلها

برم پیش شقایق ها

 برم پیش شقایق ها

خداوندا چه بد کردم به درگاهت که من غمگین نالانم

چرا من این چنین افسرده حال سر در گریبانم 

دگر حالی‌ نمانده بر من مسکین مثال ابرگریانم

نه مادردرکنارم هست که تاسربرشانه بگذارم

نه بابی که برایش حرفهاازبیکسی دارم

نمیدانم که کی هستم چراماندم دراین دنیا

مرابیکس رهاکردن میان این همه گرگها

که همچون مرغکی بی بال وپر من مانده ام تنها

خداونداچه بدکردم به درگاهت مثال شمع سوزانم؟

که روزوشب شده گریه زکارخودحیرانم

نمیدانم نمیدانم نمیدانم خداوندانمیدانم

من ازاین بیکسی سیرم

هم ازبابا هم ازماماسخت دلگیرم