درانتظار
زدست روگارآنقدردلگیرم
زخودبگسستم واززندگی سیرم
که مرگ رادوست می بینم
دگرهرگزنمی خندم
به به هیچ کس دل نمی بندم
زمانی ساده دل بودم
همه رامثل خوددیدم
چقدرهم دیرفهمیدم
غم مرگ پدرمادرمگرکم بود؟
که حالادوست دشمن شد؟
خدایاسخت بیمارم
زهرچه دوست بیزارم
فقط مرگ راطلب دارم
فقط مرگ را طلب دارم
چرااینقدردلگیرم
من ازاین زندگی سیرم
به هرکس دوستی کردم
به جاش کم لطفی ها دیدم
دگرشرم حیارفته
زمانه بی وفا گشته
توقلب ها کینه انباشته
کسی هرگزنمی پرسد
چه غم داری چرااززنده بودن
هم بیزاری؟توان ازمن دیگه رفته
توسینه آرزومرده
مراهیچکس نمی فهمد
که ماننددرختی ریشه ام سوخته
دگراشک هم رفیقم نیست
برای گریه کردن اشک خشکیده
حالا تنهای تنهایم
فقط یک آرزودارم
برای مردنم ثانیه می شمارم
برای مردنم ثانیه می شمارم
بااین همه عشق وصفا
دیدی چه آمدبرسرم
تنهاگذاشتن دوستان
یک یک برفتندازبرم
باهرنگاه آشنادلخوش میگردددلم
امانمیدانم چراباگریه می بینندمرا
ازهرکلام بیصداصدآه می آیدبرون
ازیادهرکس رفته ام
مانندگل پژمرده ام
چون بلبلی ناآشنا
بانغمه های دلربا
تنهای تنهامانده ام
تنهای تنهامانده ام
ازلحظه ای که ر فتید دنیای من سیاه شد
دردل هزار آرزوحالا دیگه فنا شد
نفرین شدم چرامن تنها بایدبمانم
ازدیدگاه هرکس دنیا چه بی وفاشد
باداغ هرعزیزی باخودقرارمیزارم
بار سفرببندم بلکه نصیب من شد
هرشب گریه دارم دیگرنفس نمانده
باقلب پاره پاره درانتظارمی شینم
تامرگ بیایدازراه رحمی کندبه حالم
باجان ودل می روم هرچندکه خیلی دیرشد
بار سفرببندم بلکه نصیب من شد
بار سفرببندم بلکه نصیب من شد
اگریکروزخندیدم
ویارنگ خوشی دیدم
زمان رابی وفاخواندم
زبخت بدنالیدم
همون رنجوربیمارم
که دردی دردلم دارم
نمیدانی چه بی عارم
مرابااین همه غمها
هنوزجان دربدن دارم
نمی خواهم بمانم من
ولی افسوس مجبورم
مرادیگرتوانی نیست
توقلبم گریه هادارم
به روی خود نمی آرم
چه داغی رابه دوش دارم
نمی دانم چه کس هستم
کدامین آرزوهارا به دل بستم
مراجزمردن ورفتن راهی نیست
برای شادی کردن هم زمانی نیست
اگریکروزخندیدم
ویارنگ خوشی دیدم
زمان رابی وفاخواندم
زبخت بدنالیدم
همون رنجوربیمارم
که دردی دردلم دارم
نمیدانی چه بی عارم
خودم رابابهار دلشادکردم
بهارراباطبیعت یادکردم
میان این همه گلهای دینا
گل یاس رابه نام مام کردم
روقبرش کاشتم چند دانه سنبل
که از یادش نره روئیدن گل
برای باب گل سرخی راکاشتم
که اسم عشق رابراوگذاشتم
کناراین همه گلهازیبای
گل نرگس شدم روقبربابا
بداندمانده ام تنهای تنها
به هرجامی نگرم غم رامیبینم
چه کس داندغم درددرون را
همون بهترکه باگل شادباشم
که برساندبه گوش مام باب حرف دلم را
که برساندبه گوش مام باب حرف دلم را
سفره هفت سین راباعکس تزئین می کنم
من برای هرکسی یک شمع روشن می کنم
عیدراباغصه های بی کسی با گریه آغازمیکنم
باصدای بی صداخودرامهیامی کنم
درمیان عکسها مهرراتمنامی کنم
بارها درخلوت شب گریه سردادم توخواب
ناله رابابغض پنهان میکنم
هرچه کردم بادلم آرام بنشیند کمی
عاقبت ازپافتادم یادرفتن می کنم
گاه هم درخلوت خودمام راحس می کنم
یاکه از دردزیادباباب مدارامی کنم
من نمی دانم چرامن زنده ام
با کمال بیکسی باغم سودامی کنم
