دلم گرفت ازاین هوای ابری وبارانی

نشسته ام به گوشه ای هرنفسم هزارپریشانی

هوای این دیارغریب وغربت راکسی نمیداند

زدردغریبی وتنهاهی رافقط تومیدانی

نگرکه چه ساکت نشسته ام کنار

سکوت مرگ آسای مرا چون برف زمستانی

درون سینه قلبم پرازرنج طولانی

به عرش کبریا دگر نمی رسددستم

دریاب ای خدافقط تودرون قلب را می خوانی

بگیراین دست غریب وبیکس وتنها

چون به تودل بسته ام خدای نورانی

هرچنددست خالی آمدم به درگاهت

ولی دلم پراست ازکلمات عرفانی

مرابه نزدخودببرکه آرزوی قلبی من ست

زیراهمه رفتند تنها تومیمانی

تنهاتومیمانی