دلنوشته های عسل  جون

          روزگار بی مروت لحظه ای شادم نکرد 

  دم به دم افسرده در حال خموشی   وسکوت  

  درقفس جان دادم وصیاد آزادم نکرد    

   دست بسوی هر کسی دادم بسی  

   تا که غمها  کم شودافسوس کسی یاری نکرد

   دل به آن خوش کرده  بود م   بیخرد

  تاکه شاید کم کنددرد مرا در ماتمم

   چشم گریان مرا دیدولی کاری  نکرد

   خواستم مثل همه یک آن باشم بیخیال 

  این زمان لعنتی  بحر خوشی مهلت   نداد

   درجوانی ناله سر دادم  هیچکس آنرا ندید

   ناخودآگاه دست به تاریکی سپردم در خفا

   هر کسی دید ولی یادم نکرد

  درنیایش  شکوه کردم از خدا

 آرزوی مرگ کردم از خدا

 مرگ هم شادم نکرد

  آخرش  کاری نکرد 

مرگ هم شادم نکرد