قفس:صدای قلبت راجزتوکسی نمی شنودفکری که درسرت هست کسی

نمی خواند.غصه دلت راهیچ کس نمی فهمد.مرگ تدریجی تورا

 جزخداکسی نمی داند.مثل مرغ عشق پریشان ونگران دنبال همدمت

 هستی.امامتوجه آن نیستی که عمرت می گذرد.توهنوزتک

 وتنهادرقفسی که خودت درش راقفل کردی وکلیدش رادست یکی

 دیگه سپردی ومنتظر می مانی تابه یادت بیفتدشایدازغصه

 خوردن ودرقفس بودن نجاتت دهدورویای باهم بودن رابه حقیقت

 برساند.اما زهی خیال باطل .توهمچنان درقفس می مانی

 تاروزگاربرایت تصمیم گیری کند