دل بیتاب جسم خسته زدست بیکسی

هر كه آمد، دل تنهای مرا زخمی كرد

بی سبب نيست كه روی از همه كس می گيرم

یاکه در بی خبری باشعرخود گریانم

  ا ین چنين كرده در آيينه هستی پيرم

مرگ حق است که خودمیدانم

بس كه تنهايم و بی همنفس و بی همراه

روزگاريست كه چون سايه بی تصويرم

دلم آنقدر گرفته است، خدا می داند

ديگر از دست دلم هم به خدا دلگيرم

رفته ام زدست ای دوست به جوانی پیرم

سيرم از زندگی و از همه كس دلگيرم