دلم عجیب گرفته کسی هم بغض من نیست

هوای این شهرسردجای

      پرزدن  نیست.کسی نمی  پرسد چراتوگریانی

برای  زندگی  هم دگرامیدی  نیست

گاه شکوه سردهم زدست روزگار

ولی ماندن و  چشم به  فردانیست

عشقی  برای پرزدن  نمانده  است دردل

یارای ماندن  رویایه بی اختیار نیست

من ماندم باکول بارغم

باهرکلام پرجفا.بازگواین خطای کیست

سردشدعشق سوخته دلم نابود شدمرداصلاوفائی نیست

باحرف میتوان هزاران جمله گفت

امانوشتن خواندن آن کلمه ها نیست

 دیگرتوان نماندو خشکید اشکها

شوق پریدن سبزقبانیست

دلم   عجیب   گرفته  کسی   هم بغض   من

 نیست  هوای این شهرسردجای  پرزدن  نیست