برقله عرش کبریا بودم من

چون دُردرخشان پرمهرصفابودم من

موج  طوفان مراازعرش بیکران ربود

بادحسود بردبسوی برهود

برد آنجا که هیچ مهرنبود

ژشادی نبود .روح نبود

ریشه زبن سوخته بود

تاعمق وجودجسم غم انباشته بود

نابودشدآرزوه ها که دل ساخته بود

روزگار مسخره وارگفت

که آدم  به چه تو می نازی؟

 سرنگون کردهرآنچه که خودش باخته بود

برهرچه که دل بندی مال توکه نیست

لعنت به زمان بی وفاتابه کجاتاخته بود