سکوت شایدبهترین کلمه باشدامامثل سرطان آهسته آهسته نابودت

میکنه دردش راخودت میفهمی

وبس وقتی دوستش داری اما دستت به اونمیرسه

 وکوشه گیری وتنهایی رادوست ویار خودمیدانی

سکوت رارفیق دیرینه خود می بینی .چون حرف دلت را

 فقط خودت می فهمی به خودت می گویی

 آیاحق من سکوت کردن بود.ازدوری اوسوختن بود

 وبودن با اورافقط در خیال هاورویا نقاشی کردن بود.

راستی سهم من چی بود؟آیاتکرارداستان لیلی ومجنون است

 اماازکجا بدانم که او هم سکوت

را مثل  من انتخاب کرده هست . امادرسکوت هم دلم

 می خواهدفریادبزنم .

دوستت دارم ،دوستت دارم