دلم خون است گریانم

زدست روزگارسخت درگریبانم

غمی درسینه دارم من که سنگین است

دلم خون است

نمیدانی چه غوغائی درون دارم

زبحرچی اینقدر تنها ونالانم

دلم چون ابرمی گرید.پریشانم،حیرانم

میان آشنایان یک غریبانم

زدوست وآشنایان هم گریزانم

دلم خون است گریانم

زچشم هرکسی خوبم

ولی دردل ویرانم

نمیدانم چراهیچکس نمی خواند نگاهم را

که قلب آشفته چون باران می بارد

غمم رابا چه کس گویم؟

که خود بازندگی گیراست

دلم خون است گریانم

غم سنگین به دل دارم

اسیرفکرتدبیرم

دارم اززندگی میرم