ای کاروان ای ساربان من راببر همراهتان

هرجاکه باشه میروم هم درزمین یا آسمان

مشکن دلم راساربان هیچ کس ندارم درجهان

تنهای تنهاگشته ام من درمیان دوستان

این جاده طول ودرازبه مرگ می رسه انتهاش

خسته شدم ای ساربان ازهرکجاش

 هم گریه هاش هم غصه هاش

یاکه برای رفته هاش

خنده نمونده برلبم

رنگی نداره این رخم ،اشکی نداره دیدگان

من را ببرای ساربان ،من راببرای ساربان